Op de dag dat Isabela de scheidingspapieren ondertekende, met tranen in haar ogen, deed ze een belofte dat ze geloofde dat ze nooit zou breken.
“Je zult me nooit meer zien, Sebastián. Nooit.’
Haar hand beefde terwijl ze de handtekening indiende, maar haar stem was onbewogen.
Sebastián knipperde niet eens.
Hij behield de pen met dezelfde koele precisie waarmee hij miljoenen dollars aan transacties sloot.
‘Perfect,’ zei hij dispassioneel, terwijl hij zijn armen kruiste.
“Een vrouw minder om zich zorgen over te maken.”
